Dit boek raakt omdat het geschreven is vanuit échte ervaring. De persoonlijke verhalen over Ceres, Beijo, Minnie, Kai en Odin geven het een oprechtheid en geloofwaardigheid die je niet uit theorie alleen kunt halen. Je voelt als lezer dat Inge niet alleen over rouw schrijft, maar ze ook zelf heeft beleefd en mensen hierin dagelijks begeleidt. Wat bijzonder is, is de brede benadering. Wetenschappelijke inzichten worden moeiteloos verweven met praktische handvatten, herkenbare voorbeelden en ruimte voor persoonlijke en spirituele beleving. Of je nu afscheid neemt van een jong of oud dier, een kind wilt ondersteunen, worstelt met schuldgevoel of zoekt naar houvast tijdens het rouwproces: dit boek biedt voor vrijwel elke situatie herkenning en steun. De schrijfstijl is warm, respectvol en zonder oordeel. Er wordt nergens voorgeschreven hoe je zou moeten rouwen; integendeel, het boek laat zien dat ieder rouwproces uniek is en dat er geen juiste of foute manier bestaat om afscheid te nemen van een geliefd dier. Laatste knuffel, eeuwige herinnering voelt niet als een theoretisch handboek, maar als een liefdevolle gids geschreven door iemand die met beide voeten in de praktijk staat. Juist daardoor biedt het troost, begrip en vertrouwen aan iedereen die een dier moet missen.